Z czym nie łączyć magnezu i potasu? Leki, kawa i alkohol

Czy magnez i potas można brać razem?

Z racji tego, że te pierwiastki dobrze ze sobą współpracują, magnez z potasem często występują razem. Co więcej, nie zmniejszają wzajemnie swojego wchłaniania. Działają w mięśniach i układzie nerwowym, a ich połączenie bywa stosowane przy ograniczaniu skutków zmęczenia czy skurczów. 

Magnez uczestniczy w regulacji transportu jonów przez błony komórkowe oraz utrzymaniu prawidłowej gospodarki potasowej. Przy niedoborze magnezu nerki mogą wydalać więcej potasu, przez co wyrównanie hipokaliemii bywa utrudnione do czasu uzupełnienia niedoboru magnezu.

Ostrożność dotyczy głównie potasu. Suplement z potasem może podnieść jego poziom we krwi, jeśli masz choroby nerek albo przyjmujesz leki zatrzymujące potas. Magnez z kolei może gromadzić się w organizmie przy znacznym uszkodzeniu nerek.

Czego nie wolno brać z magnezem?

Z magnezem nie należy przyjmować w tym samym czasie niektórych antybiotyków z grup tetracyklin i fluorochinolonów, doustnych bisfosfonianów oraz lewotyroksyny. Magnez może tworzyć trudno wchłanialne kompleksy z wybranymi lekami lub w inny sposób ograniczać ich wchłanianie w przewodzie pokarmowym. W efekcie do organizmu może przedostawać się mniejsza ilość substancji czynnej, co osłabia skuteczność leczenia.

• Antybiotyki z grup tetracyklin i fluorochinolonów – na przykład doksycyklina, cyprofloksacyna i lewofloksacyna. Zwykle zaleca się przyjęcie antybiotyku co najmniej 2 godziny przed magnezem albo 4–6 godzin po nim. Dokładny odstęp podaje ulotka leku.
• Bisfosfoniany – leki na osteoporozę, takie jak alendronian. Przyjmuje się je na czczo, więc magnez zażyj później w ciągu dnia, zgodnie z zaleceniami z ulotki.
• Lewotyroksyna – hormon tarczycy przyjmowany rano na czczo. Magnez najlepiej zażywać co najmniej 4 godziny później.
• Żelazo, wapń i cynk – w wysokich dawkach mogą konkurować z magnezem o wchłanianie. Najlepiej przyjmować je o innej porze dnia.

Jeśli przyjmujesz kilka leków, ułóż rozkład dawek razem z lekarzem lub farmaceutą, bo odstępy różnią się zależnie od preparatu.

Z czym nie wolno brać potasu?

Potasu nie wolno przyjmować na własną rękę razem z lekami, które zatrzymują ten pierwiastek w organizmie. Należą do nich inhibitory ACE, sartany, leki moczopędne oszczędzające potas i niesteroidowe leki przeciwzapalne, w skrócie NLPZ. Takie połączenie może prowadzić do hiperkaliemii, czyli zbyt wysokiego poziomu potasu we krwi, który zaburza rytm serca.

• Inhibitory ACE – na przykład ramipryl i enalapryl. Zmniejszają wytwarzanie aldosteronu, czyli hormonu, który nasila usuwanie potasu z moczem.
• Sartany –na przykład losartan i walsartan. Działają na ten sam układ hormonalny co inhibitory ACE, przez co również mogą zwiększać stężenie potasu we krwi.
• Leki moczopędne oszczędzające potas – spironolakton, eplerenon, amilorid i triamteren. Ograniczają utratę potasu z moczem.
• NLPZ – ibuprofen, naproksen i diklofenak. Mogą pogarszać wydalanie potasu przez nerki, zwłaszcza przy chorobach nerek.
• Trimetoprim i heparyna – trimetoprim, stosowany m.in. w kotrimoksazolu, może ograniczać wydalanie potasu przez nerki. Heparyna również może zwiększać ryzyko hiperkaliemii, ponieważ u części pacjentów hamuje wydzielanie aldosteronu.
• Zamienniki soli kuchennej – często zawierają chlorek potasu, dlatego mogą dostarczać znacznych ilości tego pierwiastka. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby z chorobami nerek i przyjmujące leki zwiększające stężenie potasu.

Ryzyko rośnie przy chorobach nerek, cukrzycy i w starszym wieku. Jeśli masz którąś z tych chorób albo przyjmujesz wymienione leki, suplementację potasu zacznij dopiero po konsultacji z lekarzem, który może zlecić kontrolę stężenia potasu we krwi.